Νωρίς το απόγευμα συναντήθηκαν οι καρναβαλιστές στην πύλη του κάστρου. Το θέμα της Αποκριάς; Ό,τι ο καθένας έχει, από ρόύχα, καπέλα, ιδέες και καλή διάθεση κι όποιος δεν έχει παίρνει από τους άλλους. Διαβαίνουν τα στενά σοκάκια, πρώτη στάση στην πλατεία Μάτσα. Πρόβα; Ίσως όχι. ΄Δεν είσαι ρε μινόρε', λέει ο μαέστρος και κοιταζόμαστε. 'Αδιάβαστοι πάλι;' Γέλια ακούγονται. Το τραγούδι αρχίζει κι είναι όλοι εκεί, ο Μπαρμπα-Γιάννης ο κανατάς, το κοκοράκι από το παζάρι, ένα μινόρε σε μια γωνιά που ξέπεσε εκεί από κάποια αυγή, τα χαράματα σε διάθεση απογευματινής ραστώνης, τα χίλια σ 'αγαπώ να φωνάζουν ανελέητα και κάτι μαλλιά ανακατεμένα στο έλεος των παθιασμένων φωνών. Περαστικοί, χειροκροτήματα, αυτοκίνητα που κοντοστέκονται υπομονετικά, τουρίστες, ντόπιοι που ακολουθούν, χειροκρότημα. 'Ας φύγουμε τώρα', είπε κάποιος 'αλλά να λέμε και κάτι στο δρόμο' κι η καλλιτεχνική διεύθυνση έκανε σινιάλο στο ποδήλατο να προπορευτεί. Κι όπως έδινε το ρυθμό ο ακούραστος μαέστρος, άνοιξαν τα παράθυρα κα ξεπρόβαλλαν τα πρόσωπα. Η ζωή, η χαρά, συγκατάβαση, τα περασμένα χρόνια, όλα χαραγμένα σε πρόσωπα έτοιμα να δεχτούν, να σιγοτραγουδήσουν το σκοπό, να προχωρήσουν σε ανοιχτή ακρόαση για να μοιραστούν περισσότερο. Ο κύκλος κλείνει στην πλατεία Μάτσα με χορό, κι άλλα, κι άλλα τραγούδια...Όμορφες στιγμές ανθρώπινες...
Ας είστε όλοι καλά!!! Και του χρόνου!!!
Ελένη Κολοκούρη
Κανταδορικες περιπλανήσεις...
Φορέσαμε καπέλα, ο,τι βρήκαμε δηλαδή, ο,τι υπήρχε στις ντουλάπες, και πήγαμε. Το ραντεβού ήταν στην πύλη την κεντρική του κάστρου. Στην αρχή, σταθήκαμε σε μια πλατεουλα να σπάσουμε τη σιωπή της. Ρίξαμε και μια γυροβολια. Απροσχεδιαστα, όπως μας ήρθε. Έπειτα πήραμε τους δρόμους και σταματούσαμε όπου άνοιγε παράθυρο. Και οι κύριες που άνοιγαν να δουν τι ήταν οι φωνές, τραγουδούσαν μαζί μας. Τόσο χαρούμενες και τόσο γελαστές!!!! Βγήκε κάτι συγκινητικό και όμορφο, χωρίς προετοιμασία μήτε προειδοποίηση. Όπως είναι τα όμορφα της ζωής!
